Kot Vincent

Nie jestem artystą ani ekscentrykiem (jak widzisz, mam uszy na swoim miejscu 😹).
Ale ok, bez heheszków, jestem jednym z weteranów Kociogrodu 😺, mieszkam tu już większość swojego życia.

–

Do ludzi nie podchodzę. Nie wiem, czy dlatego, że się boję, czy po prostu dlatego, że już tracę nadzieję, że ktoś wreszcie przyjdzie i poprosi o Vincenta do adopcji. To mega ciężkie być niewidzialnym, niezauważonym, a Ciotki i Wujkowie mówią, że śliczny ze mnie kot… No i co z tego, skoro nikt do tej pory mnie nie chciał 😿

Jestem grzeczny, choć rozmiary pozwalałyby mi na dominację w tym miejscu, ale ja wiem — kocięta muszą się wyszaleć, a kocie babeczki trochę poplotkować i ewentualnie warknąć z fochem na siebie, więc siedzę grzecznie na wysokim drapaku i patrzę na to wszystko jak na serial na Netflixie.

Czasem, gdy się zdrzemnę, mam taki smutny sen, w którym to, że jestem trochę wycofany, powoduje, że nikt mnie nie przygarnia do swojej rodziny i spędzam na tym drapaku dożywocie. Wrrr… Oby się nie spełnił, bo we mnie jest potencjał (nie takie strachulce już były brane, teraz ogrzewają kolana. Przy dużej szczypcie cierpliwości i jeszcze większej szczypcie miłości chyba ja też mógłbym zaufać).

Jeśli miałbyś miejsce na „zapiecku” i otwarte serducho, to pamiętaj – czekam. Już długo czekam, ale jestem cierpliwy, więc jeszcze trochę poczekam 💛